Bez wyjścia…?

Ciągłe oskarżanie, błędów wytykanie

zero zrozumienia, żal nie do zniesienia,

że tak piękną miłość utopiliśmy

w codzienności gorzkich, smutnych dni. 

Choćbym się starała, rękę wyciągała

czuję odrzucenie, winą obarczenie,

że nie jestem żoną jaką chciałbyś mieć

łagodną, posłuszną – więc mówisz mi: precz!

Kiedyś byłeś czuły, troskliwy, kochany,

a teraz zadajesz ciągle nowe rany.

Może się zatrzymasz i zobaczysz, że

nie jestem twym wrogiem -

tak nie zmienisz mnie.

Bo ja potrzebuję ciepła i czułości

Pełnej akceptacji, wyrozumiałości.

I jeśli mnie kochasz i chcesz szczęścia mego

Uwierz! Że ja pragnę też tego samego.

Bez win, osądzania, bez krzyków i złości

dajmy sobie szansę i naszej miłości.

16.02.2010r.

Wtorek

Godz. 11.18

© Copyright by Fioletowa

(WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE)